Program Prezydencji Irlandzkiej w zakresie rolnictwa prezydencja



Wymiana poglądów z Simonem Coveneyem (irlandzkim ministrem rolnictwa, żywności i gospodarki morskiej)

S. Coveney: Prezydencja Irlandzka nakreśliła sobie bardzo ambitne cele na najbliższe 5-6 miesięcy. Unia Europejska stara się wypracować Wspólną Politykę Rolną oraz Rybacką i na tych obszarach Prezydencja skoncentruje się w swoich działaniach. W tym zakresie potrzebny jest bardzo ambitny harmonogram działań. Zakończenie prac nad reformą tych polityk powinno nastąpić jeszcze w tej kadencji Parlamentu. Ogólne priorytety polityczne Prezydencji Irlandzkiej można podsumować w trzech słowach: stabilność, miejsca pracy i wzrost gospodarczy. Potrzeba skupić się na poprawie globalnej konkurencyjności UE, wspieraniu rozwoju gospodarczego, co spowoduje tworzenie miejsc pracy. Ponadto celem Prezydencji jest opracowanie pakietów reform Wspólnej Polityki Rolnej oraz Rybackiej przed końcem czerwca 2013. Prezydencja podejmie również wszelkie wysiłki, aby ułatwić postęp w osiągnięciu porozumienia w zakresie ochrony i zarządzania zasobami leśnymi w Europie. Odnośnie Wspólnej Polityki Rolnej i Rybackiej, trzeba osiągnąć porozumienie polityczne z Parlamentem co do treści pakietów reform. Prezydencja Irlandzka jest gotowa do zaangażowania się w dialog z Parlamentem w tej kwestii, aby udało się jak najszybciej wypracować porozumienie. Jest to kwestia o której mówi się od 4 lat i potrzebne jest podjęcie konkretnych decyzji w tym zakresie. Żeby osiągnąć ten cel potrzebne jest porozumienie odnośnie wieloletnich ram finansowych oraz bardzo szybki postęp w zakresie kwestii technicznych i politycznych. Jest to bardzo ambitny cel wymagający zaangażowania zarówno Parlamentu, Rady jak i Komisji. Prezydencja Irlandzka będzie się starać, aby doprowadzić tę kwestię reformy WPRiR do końca jak najszybciej i jest to dla niej sprawa priorytetowa.

R. Seeber: Bardzo istotna jest kwestia zazielenienia. Co Prezydencja Irlandzka planuje konkretnie w tym zakresie? Czy proponowane 30% w pierwszym filarze proponowane przez Parlament jest akceptowane? Co uważa Rada na temat kryteriów odłogowania zaproponowanych przez Komisje?

L. McAvan: Obecna propozycja reformy WPRiR jest dobra i powinna pozostać w niezmienionym kształcie. Istnieją obawy, że ta propozycja zostanie rozwodniona. Porozumienie w tym zakresie nie będzie proste. Niezależnie od wyników rozmów dotyczących wieloletnich ram finansowych trzeba upewnić się, że przyznane środki będą odpowiednio zagospodarowane.

C. Davies: Na czym polega spór pomiędzy Parlamentem a Komisją dotyczący wieloletnich planów zarządzania? Jeżeli Prezydencja nie będzie w stanie przedstawić kolejnych kroków, które zamierza podjąć w przyszłości to istnieje prawdopodobieństwo, że Komisja Rybołówstwa zablokuje reformę.

S. Coveney: Zazielenienie jest bardzo ważnym komponentem WPR. Jest to zaakceptowane w Radzie i jest to czynnik motywujący reformy również w Parlamencie. Uważa się, że wszystko zmierza w kierunku kompromisu, który będzie opierał się na zazielenieniu filaru pierwszego i trzech kryteriach przedstawionych przez Komisję, które pozwolą rolnikom być zakwalifikowanym do tego programu. W dalszym ciągu toczą się dyskusje czy nie powinno się uelastycznić bardziej tych kryteriów. Trzeba starać się wypracować wspólną politykę wokół produkcji żywności oraz wspierania rolnictwa uwzględniając standardy środowiskowe. W tym zakresie propozycja Komisji będzie bazą dla wypracowania stanowiska Rady. Jeżeli chodzi o stałe użytki rolne to trzeba starać się wypracować praktyczne rozwiązania. Trzeba chronić trwałe użytki zielone, ale i pamiętać o ich charakterze. W Radzie panuje obsesja uproszczeń, ale nie chce się, aby proces reformy WPR kosztował fortunę i wymagał zatrudnienia niezliczonej liczby kontrolerów, którzy musieliby pilnować, aby jej wdrożenie przebiegało bez zarzutów. Pojawiły się obawy, że biurokracja i koszty związane z tą reformą będą znaczne. Reforma ta powinna być na tyle prosta, aby była zrozumiała dla rolników i nie powinna się wiązać ze znacznymi kosztami. Ministerstwa rolnictwa w poszczególnych krajach będą zajmowały się wdrażaniem tych reform i one też powinny skupiać się na uproszczeniach. Rzeczywiście istnieje rozbieżność pomiędzy Parlamentem a Radą co do interpretowania Traktatu Lizbońskiego. Chodzi tu o uprawnienia w podejmowaniu decyzji odnośnie wieloletnich planów zarządzania w przypadku połowu ryb. Jest to bardzo trudny temat. Prezydencja będzie się starać zbliżyć do siebie stanowiska obu instytucji i pomóc w wypracowaniu porozumienia.

R. Morkunaite-Mikuleniene: Jak Prezydencja postrzega kwestie administracyjne WPR oraz obciążeń dla rolników? Urzędnicy obciążają rolników pracą administracyjną, ale to tak naprawdę rolnicy powinny mieć decydujące zdanie w niektórych kwestiach. W kwestii zazieleniania, jeżeli rolnicy nie będą przekształcać swojego gospodarstwa w tym kierunku to stracą pewne fundusze. Powinno się pomóc rolnikom w radzeniu sobie z biurokracją.

N. Childers: W zakresie wspólnot rybackich, co Prezydencja Irlandzka może zrobić, aby uchronić niewielkie floty połowowe i rybaków w niewielkich miejscowościach nadmorskich?

H. Schnellhardt: Rolnicy w Niemczech skarżą się, że jeżeli będą mieli tyle obciążeń administracyjnych to będą musieli zrezygnować z rolnictwa. Wspomniane rozwiązania idące w kierunku elastyczności są ciekawe, ale prowadzą do rozbudowy administracji, więc trzeba sobie zadać pytanie czy gra jest warta świeczki. Trzeba się w końcu zająć przepisami dotyczącymi dobrostanu zwierząt. Prace nad tym tematem powinny zostać ukończone jeszcze za tej kadencji Parlamentu.

G. J. Gerbrandy: Za tej kadencji zostało już dokonane wiele dobrego w zakresie polityki rybackiej. Czy obecnie prowadzone są negocjacje pomiędzy komisją AGRI a Radą? Istnieją poważnie zastrzeżenia co do wykorzystywania środków unijnych. Trzeba znaleźć złoty środek pomiędzy elastycznością a nie udzielaniem państwom członkowskim zbyt dużego pola manewru, które umożliwia pobieranie środków a nie realizowanie celów.

S. Coveney: Nie wiadomo jeszcze jak zakończą się negocjacje dotyczące wieloletnich ram finansowych, ale silny stabilny budżet jest bardzo ważny dla WPR. Europa ma obowiązek zapewnienia zrównoważonego, stabilnego systemu produkcji żywności i trzeba upewnić się, że wszystkie trzy instytucje mają wspólną politykę w tym zakresie. Reforma WPR powinna być kompleksowa a jednocześnie nie może ona kosztować niebotycznych sum. Odnośnie nowego wspólnego podejścia do kwestii lasów, nowe reguły powinny być wdrożone w taki sposób, aby były wystarczająco jasne. Jeżeli chodzi o reformę Polityki Rybackiej to ważne jest utrzymanie zarówno wspólnoty rybackiej jak i zasobów połowowych. Trzeba zadbać o to, aby za 5-10 lat istniała branża rybacka, ale też żeby miała ona co poławiać. Komponent zazielenienia będzie kolejnym wymogiem biurokratycznym, który powinien być utrzymany na minimalnym poziomie.